Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Od samego rana świat dla Wendy Humprey wydawał się najpiękniejszym miejscem na Ziemi. Do momentu, w którym zaczęła przygotowania okraszone stresem, ssącym ją od środka brzucha jak wielka czarna dziura, mająca na celu zjedzenie jej narządów i pałętających się gdzieś w żołądku motyle. Pozwoliła, by koleżanki z dormitorium zaplotły jej francuza i mimo że prawie pół godziny spędziły na rozczesywanie jej loków, tak by udało się oddzielić pasmo włosów od reszty, efekt był w jej mniemaniu całkiem zadowalający. Po raz pierwszy użyła mugolskiego korektora, który był chyba odrobinę za jasny, ale nie śmiała wypowiedzieć tej uwagi na głos, gdy Rina z zapałem i niezwykłą dokładnością maskowała jedną z blizn na jej twarzy. Spoglądawszy na swoje odbicie, nadal widziała wypukłość po bliźnie i była pewna, że nawet gdyby Rina nałożyła jej jeszcze piętnaście warstw i do tego maskę, i tak wiedziałaby, gdzie owa niedoskonałość się znajduje, ale tego też wolała nie mówić.

Przez fakt, że idzie ze swoim obiektem ciągłych westchnień do Hogsmeade, w ogóle zaczęła czuć się źle. Nigdy nie lubiła oznak tego, że jest niezdarą, ale w chwili stanięcia przed lustrem miała wrażenie, że fioletowe i żółte sińce wręcz pieką. Wory pod oczami nagle wydały jej się większe, a szopa na głowie, mimo wymyślnej fryzury, jeszcze bardziej potargana. Sylwetka też była nie taka, jaka miała być. W biodrach nagle zauważyła z niemałym przerażeniem o trzy centymetry za dużo. Stała tak przez moment i przyglądała się własnej osobie z taką natarczywością oraz wyrzutem, że ze stresu zaczęła strzelać palcami, za co natychmiast zganiła ją Angelina Johnson. Kapitan drużyny Gryfonów denerwowało to na równi z irytacją, jaką wywoływało nieposłuszeństwo na boisku.

Wendy, w gruncie rzeczy, nie wiedziała, czy George zaprosił ją na randkę. Wydawało się jej to zbyt piękne, zbyt bajkowe. Bańka imitująca szczęście musiała za kilka godzin pęknąć, inaczej zastanawiała się, czy nie zamieniła się z kimś ciałami.

Naciągnęła sweter w paski przez głowę i zawiązała buty. Przez drżenie rąk zajęło jej to niemal kilka minut. Wyprostowała się, przy czym uderzyła w szafkę nocną. Chwyciła się za nos.

— Cholera — wymamrotała, a Angelina wybuchła śmiechem na widok miny Riny, która wielkimi oczami wpatrywała się w to, jak Wendy nieświadomie ściera puder z nosa.

— Chodź, posmaruję ci to maścią — zaproponowała Devir szybko. Wendy machnęła ręką.

— Spóźnię się! Pomyśli, że go wystawiłam — odmówiła zaaferowana i wyjęła z torby, powieszonej na ramie łóżka, paczkę plastrów. Nakleiła jeden na nos i wyszła szybkim krokiem, zanim Angelina zdążyła ją poinformować, że i tak jest spóźniona.

Gdy po dwóch minutach, przed zamykającym się obrazem Grubej Damy, zrozumiała, że jest po czwartej. Zachłysnęła się powietrzem, do tego stopnia, że obraz spojrzał na nią z niemym pytaniem: Czy wszystko dobrze?

Rzucenie się biegiem i tak nie polepszyłoby jej sytuacji, a jednak Wendy zbiegała po Ruchomych Schodach jak torpeda. Wpadła na jakiegoś Krukona, który wrzasnął coś o zidiociałych Gryfonach i poszedł dalej, zatopiony w lekturze o Wielkiej Wojnie Goblinów. Szczerze powiedziawszy, Wendy nawet nie wiedziała o tym, że takowy przełom historyczny (tak nazywał to profesor Binns podczas swoich nużących wykładów) istniał, więc tytuł książki kompletnie nic jej nie powiedział.

Przeszła przez granicę Hogsmeade i zgięła się w pół, kładąc sobie dłonie na kolana. Wyprostowała się po chwili i szybkim ruchem zaczesała kosmyki opadające jej na czerwoną ze zmęczenia twarz. Plaster marszczył jej skórę na przypudrowanym nosie i naciągał ją w okolicy policzków. Spojrzała w stronę Zonka i pomachała nieśmiało ręką do chłopaka.

Może właśnie wtedy, kiedy George Weasley zobaczył ją spóźnioną, z rumieńcami na policzkach, niedbale zaplecionym warkoczem, szalikiem Gryffindoru ciasno owiniętym wokół szyi i plastrem na nosie, zauważył, że Wendy Humphrey sprawiała, że robi mu się ciepło na sercu. Uśmiechnął się do niej i ruszył w jej kierunku.

Oczy jej pojaśniały.

— Hej, George.

— Widzę, że miałaś problemy techniczne. — Zaśmiał się, wskazując na swój nos palcem.

— Możemy to tak nazwać — odpowiedziała delikatnie zmieszana, jednak uniosła kącik ust ku górze.

— Och, a myślałem, że czekałaś po prostu na powitanie chlebem i solą. A do tego mleko i miód, iście szlachecko. — Skłonił się nisko, cały czas patrząc na nią, jakby chciał się upewnić, czy jego żarty ją bawią.

Wendy stłumiła chichot wierzchem dłoni.

— Wystarczyło Cześć, Wendy — parsknęła.

Cofnął się o kilka kroków, po czym znów do niej podszedł z ręką w górze.

— Cześć, Wendy. Ładnie wyglądasz — powiedział grzecznie, po czym schylił się lekko i szepnął, prawie przy jej uchu. — Teraz lepiej?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?